Rosa Keet Gedigte: Boom van Kennis
Uitgegee deur Perskor 1976
Beginvers
|
Hulle is almal weg nou die regop gestaltes van die goue ras om uitgestrek die lang slaap onder sneeu te slaap tot wanneer hulle weer benodig word om met ’n enkel asemteug die wêreld in beweging te bring in die skoot van die nag lê die eerste van die eersgeborenes – die oudste vlam ’n silwer eier wat oopkraak en vrugbaar reën oor diep geheime voue reën van waar dit in riviere vloei en meerdiep holtes vul vloei om gras en blomme en vier seisoene vol te stort oor te stort in ’n rondloopramlente volbloedleeusomer bontbulherfs slangkoudwinter en die boom van die lewe met sy sewe takke waaraan waaraan die mens o so spontaan die mens as sy beste vrugte groei o heuning drup uit die bome o drink die heuning wat drup uit die bome ons bly ons bly in ‘n byekorfrepubliek ons eet akkers en bessies en bokmelkaas ons word nooit oud nie ons dans ons lag al laggende dans ons ons word nooit oud nie |
Aanskou die skadu wat hy werp
|
Aanskou die skadu wat hy werp o aanskou die beeld van my bruidegom sy hare is uit die suiwerste goud gekap en sy oë is gerig op die ooste asof die son sy persoonlike spieëel is sy bolyf is bonkig in silwer gesmee blinkwit sy bors, sy skouers grys tot waar hy vurk is hy van dowwe brons glansend geel sy volle heup sy bene staan vas in die grond gewortel: twee reguit boomstamme van ysterhout aanskou die skadu wat hy werp in die somber oorvloed van donkergroen stilte dag en nag kom lê beurtelings in sy blare: hy weet wat in die duisternis is maar ook die lig woon in hom by hom sal my dae en nagte stil soos die oop- en toemaak van ’n droom inmekaarvloei sy gestalte is my koelte in die somer my vuurpan vol gloeiende kole in die winter. |
My pols sing ’n minnelied
|
My pols sing ’n minnelied ek sleep vlerk by die sterre wat in haar oë verskiet kyk hoe dans my beminde kyk hoe beweeg die ligroos punte van haar borste o kyk hoe swaai haar borste rond soos twee wit blomme in die nagwind haar gesig agter die sluier is blouwit en sag met die sagtheid van wolke voor die maan haar nek is ’n melkbosstingel kleiner as die kring van my hande maar haar heupe is handvolrond en handevol haar boude die donsige ingang na haar geheime lyf lê donkerig waar haar bene vertak natwarm palmvol en polsend in die ritme van haar dans kyk na die lyne van haar bene die soepel ronding van haar knie o kyk hoe dans my beminde haar gestalte is my koelte in die dag my vuurpan vol gloeiende kole in die nag |
Eindvers
|
Hulle is almal weg nou om uitgestrek die lang slaap onder sneeu te slaap diep in die maag van die aarde te slaap soos ‘n donker ondertoon onder die boom pen hulle die polswortel vas die are maaierwit en knoeserig elke loot ‘n donker noodanker in die skoot van die dag lê die laaste van die laasgeborenes – die jongste vlam ’n silwer paddastoel wat oopkraak en geweld reën diep in geheime voue geweld reën van waar dit riviere stol en meerdiep holtes vul vul met verbrande gras en verrotte blomme vul om net een stom seisoen te stol en die boom van die dood met sy sewe takke waaruit waaruit die mens o so spontaan die mens al sy kruise sny o hartseerdag die gal drup uit die bome o drink die gal wat drup uit die bome ons bly ons bly in ‘n vuurkolon ons hande ons bene val af ons neuse val af ons word nooit oud nie ons hardloop ons huil al huilende hardloop ons ons word nooit oud nie. |